Ελλάδα, η μοναδική χώρα στον κόσμο με διεφθαρμένους πολιτικούς. Η μοναδική χώρα στην οποία επικρατεί ο χουλιγκανισμός. Η μοναδική χώρα που δεν έχει επιδομές και είναι βουτηγμένη στην γραφειοκρατία.

Την τελευταία δεκαετία, όποιον γνωρίζω και μαθαίνει τι δουλειά κάνω, η πρώτη ερώτηση που του έρχεται στο μυαλό, είναι γιατί δεν φεύγω στο εξωτερικό. Και δεν είναι μόνο η ερώτηση, αλλά και ο τρόπος που την κάνουν. Όταν τους απαντάω πως το έχω σκεφτεί και έχω απορρίψει αυτό το ενδεχόμενο, με κοιτάνε λες και τους είπα ότι δεν μου αρέσει σοκολάτα.

Και κάθε φορά αναρωτιέμαι: Εσύ γιατί δεν φεύγεις; Τι στο διάολο, σου τρώω το φαγητό, και θες να με ξεφορτωθείς;

Έχω βαρεθεί αυτή την ατάκα:

«Πήγαινε έξω, δεν αξίζει να μείνεις Ελλάδα».

Και μπορείς να την κολλήσεις παντού:

Θέλω να δημιουργήσω μια επιχείρηση - πήγαινε έξω

Θέλω να φτιάξω μια εφαρμογή για κινητά - πήγαινε έξω

Θέλω να βρω γκόμενα - πήγαινε έξω

Θέλω να βρω δουλειά - πήγαινε έξω

Νομίζω ότι παθαίνω κατάθλιψη - πήγαινε έξω

Νομίζω ότι πεθαίνω - πήγαινε έξω

Βρήκαμε την λύση στα προβλήματα μας. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι είναι μία ατάκα που την λέμε, όταν δεν έχουμε κάτι καλύτερο να συζητήσουμε και θέλουμε να σπάσουμε τον πάγο.

Λες να βρέξει σήμερα;

Τι κάθεσαι στην Ελλάδα; Πήγαινε έξω.Λες να βρέξει σήμερα;


Μετά το 1982, η χώρα άλλαξε σελίδα. Μπήκαν λεφτά στην αγορά και πολλές επιχειρήσεις άρχισαν να δραστηριοποιούνται σε πολλούς τομείς στη χώρα μας αλλά και στο εξωτερικό. Όμως η χώρα, ουσιαστικά, δεν ήταν ποτέ καλά.

Αν κοιτάξεις τις δεκαετίες ’90 και ’00 θα δεις ότι ενώ υπάρχει εισροή χρημάτων στην αγορά και μεγάλη κατανάλωση, υπάρχει και μία παρακμή. Η φιλοσοφία εκείνης τη εποχής ήταν να είμαστε καλά, να κάνουμε την ζωή μας και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας. Απόλυτα φυσιολογικό μετά από εμφύλιο, χούντα και μεγάλη περίοδο φτώχειας. Το χειρότερο είναι ότι δεν υπήρχε—και συνεχίζει να μην υπάρχει—όραμα. Ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο.

Όταν λοιπόν έφτασε η κρίση το 2009 χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας. Όχι γιατί δεν είχαμε τρόπους να επιβιώσουμε ή γιατί μας κόψανε μισθούς και συντάξεις. Αλλά γιατί το γλυκό παραμυθάκι που με τόσο κόπο χτίσαμε, γκρεμίστηκε σαν πυργάκι του jenga.

Μετά το 2010, και την ένταξη μας στο πρόγραμμα του ΔΝΤ, η ανεργία άρχισε ν’ ανεβαίνει, οι μισθοί να πέφτουνε και ήρθαμε αντιμέτωποι με μία δυσάρεστη πραγματικότητα. Πολλές επιχειρήσεις πτώχευσαν, η οικονομική πίτα συρρικνώθηκε και μας επισκέφτηκε η κατάθλιψη. Το αποκορύφωμα ήρθε το 2015 που μαζί με την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ πέθανε και η ελπίδα—με χαρακίρι.

Το αποτέλεσμα απ’ όλη αυτή την κατάσταση είναι τα τελευταία χρόνια να έχουν φύγει από την χώρα μας, παραπάνω από 450.000 άτομα. Πολλοί από αυτούς είναι άνθρωποι που έχουν ειδικευτεί σε επαγγέλματα που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα ή δεν δίνουν τον ανάλογο μισθό. Γι’ αυτό το λόγο καταφεύγουν έξω. Υπάρχουν και οι ανειδίκευτοι που καταφεύγουν στο εξωτερικό για μια καλύτερη ζωή. Οι περισσότεροι από αυτούς καταλαβαίνουν ότι η ζωή στο εξωτερικό δεν είναι και τόσο ρόδινη.

Δεν έχω πρόβλημα με αυτούς που καταφεύγουν στο εξωτερικό. Δεν πιστεύω ότι είναι προδότες. Ο καθένας κάνει αυτό που θεωρεί ότι είναι καλύτερο για τον εαυτό του. Θέλει πολλά κότσια να πάρεις τις βαλίτσες σου να πας σε ένα τόπο που δεν ξέρεις και δεν σε ξέρει κανένας για να κάνεις μια νέα αρχή. Να βρεις δουλεία, σπίτι, να έρθεις σε επαφή με διαφορετικούς πολιτισμούς και ν’ αφήσεις πίσω ανθρώπους που αγαπάς. Ούτε μπορώ να κατηγορήσω κάποιον που έχει οικογένεια, έχει βρει δουλεία στο εξωτερικό και αποταμιεύει χρήματα για τα παιδιά του.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι φεύγουν κάποιοι Έλληνες για μια καλύτερη ζωή—δεν θεωρώ ότι είναι το βασικό πρόβλημα.

Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει η υπόνοια ότι αυτή η χώρα είναι κατεστραμμένη και δεν έχει μείνει κανένας για να παλέψει.

Γιατί να μείνω σε μία τελειωμένη χώρα;

Την τελευταία δεκαετία οι Έλληνες διαδηλώνουν για βασικά πράγματα όπως βασικοί μισθοί, συλλογικές συμβάσεις, δωρεάν πρόσβαση στην υγεία. Πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα.

Αντί να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, κάνουμε πέντε βήματα πίσω.

Επειδή έχουμε φτάσει στο σημείο να κόβουμε το ένα κεφάλι και να βγαίνουν άλλα δέκα, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε απηυδήσει και θέλουμε να τα παρατήσουμε.

Όσα χρόνια και να περάσουν

Πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε:

«Πως να ζήσω σε μία χώρα που είναι τόσο μπουρδέλο;»

Σε καταλαβαίνω, έχεις τα δίκια σου. Πολλοί και άδικοι φόροι. Χαμηλοί μισθοί. Ανασφάλιστη εργασία. Ανεργία. Γραφειοκρατία. Και από την άλλη πολλές χώρες στον κόσμο έχουν προχωρήσει—αυτή είναι η αλήθεια.

Αφού όμως λέμε αλήθειες ας πούμε και μερικές ακόμα. Το 2018 λοιπόν και στον 21ο αιώνα:

  • Στη Συρία γίνεται εμφύλιος πόλεμος.
  • Στην Τουρκία έχουν ένα δικτάτορα που όποιος δεν συμφωνεί με τα θέλω του, φυλακίζεται.
  • Σε όλη την Ευρώπη την τελευταία διετία έχουν γίνει 16 τρομοκρατικές επιθέσεις.
  • Στο Μεξικό κρεμάνε κόσμο στους δρόμους, γίνονται καθημερινές δολοφονίες, απαγάγουν φοιτητές και κάνουν κουμάντο τα καρτέλ και όχι η κυβέρνηση.
  • Στην Ουκρανία έχουν σοβαρό πρόβλημα στα σύνορα με την Ρωσία και ο λαός έχει χωριστεί σε δύο πλευρές.
  • Σε μια Ρωσία που ο Πούτιν κάνει στην «άκρη» όποιον του στέκεται εμπόδιο.
  • Στις ΗΠΑ που κάθε χρόνο κάποιος μπαίνει σ’ ένα σχολείο και σκοτώνει κόσμο.

Μπορώ να συνεχίσω μέχρι αύριο.

Όπως μπορείς να καταλάβεις είμαστε στο 2018 και πολλές χώρες έχουν προβλήματα που θα έπρεπε να έχουν λυθεί. Κι όμως δεν έχουν.

Οπότε ναι, υπάρχουν χώρες που μπορείς να ανοίξεις επιχείρηση σε μία μέρα με σωστή φορολόγηση, έχουν σωστό πρόγραμμα υγείας και πρόνοιας, με σωστό εκπαιδευτικό σύστημα. Υπάρχουν όμως και χώρες που δεν σέβονται καν την ανθρώπινη ύπαρξη.

Μπορείς λοιπόν να φύγεις από την Ελλάδα και να ακολουθήσεις τα όνειρα σου. Να μετακομίσεις στην Σουηδία και αν τα πράγματα ξεφύγουν και εκεί, να πας στην Γερμανία και μετά στην Αμερική και μετά στην Ρωσία. Και αν τα πράγματα ξεφύγουν εντελώς, σε όλη τη γη, να αγοράσεις ένα διαστημόπλοιο και να μετακομίσεις στον Άρη.

Τα προβλήματα όμως θα παραμείνουν.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, δεν θέλουμε να μείνουμε, στην Ελλάδα, γιατί δεν θέλουμε να παλέψουμε για πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα—αγνοώντας όμως ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή την ζωή.

Δεν θέλουμε να μείνουμε σε μια χώρα που τη θεωρούμε «πεθαμένη». Η ειρωνεία είναι ότι μόνο πεθαμένη δεν είναι αυτή η χώρα. Απλά είμαστε ηττοπαθείς και θεωρούμε ότι σ’ αυτή τη χώρα όλα είναι μάταια. Για να αλλάξει όμως το οτιδήποτε πρέπει να το αλλάξουμε εμείς και να μην περιμένουμε τους «σωτήρες» να μας βγάλουν από το βούρκο.

Με το να φεύγουν οι μισοί για το εξωτερικό και οι άλλοι μισοί να κλαίγονται, δεν λύνεται το πρόβλημα.

Η ερώτηση, λοιπόν, δεν είναι αν θα φύγουμε έξω ή θα μείνουμε εδώ. Μπορεί κάποιοι να είναι στο εξωτερικό βοηθώντας την χώρα από μακριά, με τον δικό τους τρόπο.

Η ερώτηση είναι αν θα δώσουμε την προσοχή μας στους δέκα μαλάκες ή στον έναν που κάνει την διαφορά. Αν θα παρατήσουμε τον έναν για να γλιτώσουμε από τους άλλους δέκα.

Για κάθε δέκα μαλάκες γιατρούς που παίρνουν φακελάκια, υπάρχει ένας που εξετάζει τους ασθενείς (που δεν έχουν την δυνατότητα να τον πληρώσουν) του δωρεάν.

Για κάθε δέκα μαλάκες  δασκάλους που δεν δίνουν δεκάρα για σένα, υπάρχει ο ένας που νοιάζεται.

Για κάθε δέκα μαλάκες εργοδότες που νομίζουν ότι είσαι δούλος τους, υπάρχει ο ένας που σέβεται τους υπάλληλους του.

Για κάθε δέκα μαλάκες πολιτικούς υπάρχει ο ένας που παράγει καθημερινό έργο.

Για κάθε δέκα μαλάκες δημοσιογράφους που κρύβουν την αλήθεια υπάρχει ο ένας που διακινδυνεύει τη θέση του, μερικές φορές και την ίδια του τη ζωή του, για ν’ αναδείξει την αλήθεια.

Για κάθε δέκα μαλάκες πολίτες υπάρχει ο ένας που σέβεται τους συνανθρώπους του.

Θα γκρινιάζουμε για τους δέκα ή θα παλέψουμε με τον έναν;

Θα συνεχίσουμε να είμαστε μίζεροι και να βλέπουμε τα αρνητικά αυτής της χώρα ή θα διαλέξουμε να εστιάσουμε την προσοχή μας στην θετική πλευρά;

choose
Διαλέγεις..

Θέλεις να ανοίξεις επιχείρηση; Έχεις κάποια ιδέα; Έχεις κάποιο σχέδιο;

Φύγε από την Ελλάδα, δεν αξίζει.

Τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω;