Πολύ πριν το Netflix για να δεις αμερικάνικες σειρές έπρεπε να περιμένεις το βιντεοκλάμπ της γειτονίας σου ή να τις κατεβάσεις από το διαδίκτυο. Εκείνη την εποχή οι ελληνικοί υπότιτλοι καθυστερούσαν να βγουν και συνήθως έβρισκες μόνο για τις σειρές που είχαν απήχηση. Μερικοί μεταφραστές ίσως έβγαζαν χαρτζιλίκι από τις διαφημίσεις—δύσκολο—αλλά οι περισσότεροι το έκαναν εθελοντικά και δεν αμοιβόντουσαν.

Ωστόσο όταν οι υπότιτλοι αργούσαν υπήρχαν μερικοί χρήστες που έμπαιναν είτε στα φόρουμ, είτε έστελναν μηνύματα για να ρωτήσουν πότε θα βγουν οι μεταφράσεις. Όσο περισσότερο αργούσαν οι μεταφράσεις τόσο μεγαλύτερη ήταν η αγανάκτηση τους και πολλοί από αυτούς έφταναν στο σημείο να γίνονται χυδαίοι λες και πλήρωναν για τις συγκεκριμένες υπηρεσίες.

Δεν είναι ότι δεν είχα πρόβλημα και εγώ. Είναι πολύ σπαστικό να έχει βγει το επεισόδιο και να περιμένεις τους υπότιτλους. Αλλά ποτέ δεν απαίτησα από κανέναν να μου ανεβάσει τους υπότιτλους ή να μου δώσει το χρονοδιάγραμμα της μετάφρασης. Οι μεταφραστές το έκαναν εθελοντικά και δεν χρωστούσαν σε κανένα τίποτα.

Το φαινόμενο αυτό είναι τόσο συχνό που έχει γίνει ο κανόνας. Θα δεις πολλές φορές, σε μία ιστοσελίδα ή στο Youtube, να ανεβάζει κάποιος έναν οδηγό και επειδή δεν το κάνει με τον καλύτερο τρόπο ή επειδή είναι ελλιπής ο οδηγός να βλέπεις άλλους χρήστες να γίνονται επικριτικοί.

«Γιατί δεν το κάνεις εσύ αφού θα το έκανες καλύτερα;»

Είναι βαρετό; Είναι δύσκολο; Δεν έχεις όρεξη; Έχεις άλλα πιο σημαντικά πράγματα να κάνεις;

Τότε φίλε μου κριτική σου είναι άτοπη και δεν βοηθάει κανέναν.

Ή όταν παίζει η ομάδα μας, χάνει και κατηγορούμε τους παίκτες.

«Παίρνουν 1.000.000€ το χρόνο οι ηλίθιοι και δεν μπορούν να τρέξουν».

Λες και εμείς θα παίζαμε καλύτερα. Αν κάποιος ποδοσφαιριστής παίρνει 1.000.000€ το χρόνο και δεν μπορεί να τρέξει, τότε φίλε μου δεν είναι αυτός ο ηλίθιος.

Γιατί κατηγορούμε και δικάζουμε όλο τον κόσμο όλη την ώρα

Για αρχή δεν έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε. Ψάχνουμε όλη την ώρα για έναν εχθρό.

Αλλά για να το εμβαθύνουμε λίγο, δικάζουμε τους άλλους γιατί θέλουμε να αισθανθούμε καλύτερα για τον εαυτό μας.

1. Νιώθουμε πως είμαστε καλύτεροι

Στην φαντασία μας είμαστε ικανοί να καταφέρουμε τα πάντα. Πολλές φορές δεν δοκιμάζουμε να πραγματοποιήσουμε τις επιθυμίες μας γιατί θα καταστρέψουμε αυτές τις φαντασιώσεις και θα καταλάβουμε ότι δεν είμαστε τόσο ικανοί νομίζουμε.

Όταν γυρνάμε στο σπίτι και ανοίγουμε την τηλεόραση μας αρέσει να βλέπουμε ανθρώπους να κάνουν λάθη γιατί θεωρούμε ότι εμείς θα το κάναμε καλύτερα.

Στην τηλεόραση όλα είναι εύκολα. Το τρίποντο που βλέπεις να βαράει ο μπασκετμπολίστας είναι εύκολο. Εξάλλου έχεις παίξει NBA2K και τα βάζεις όλα. Το να είσαι προπονητής σε μία ομάδα είναι εύκολο, έχεις παίξει football manager και διαβάζεις αθλητικές εφημερίδες. Το να παίξεις σ’ ένα τηλεπαιχνίδι είναι εύκολο, όταν ήσουν μικρός έπαιζες επιτραπέζια.

Είναι αστεία η κριτική που ασκούμε, γιατί βγάζουμε πολλές συνιστώσες έξω από το παιχνίδι. Τις κάμερες, τον κόσμο—όλα αυτά μας επηρεάζουν. Στην πραγματικότητα μας αρέσει να βλέπουμε άλλους να κάνουν λάθη για να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε καλύτεροι από αυτόν που διαγωνίζεται. Μας ανεβαίνει η αυτοπεποίθηση έστω για μερικά δευτερόλεπτα.

2. Προέκταση του εγώ μας

Πολλές φορές θωρούμε κάποια άτομα ή κάποιες ομάδες ότι είναι προέκταση του εαυτού μας. Για παράδειγμα όταν παίζει η Εθνική ομάδα, πρέπει να κερδίζει γιατί είναι σαν να κερδίζουμε και εμείς.

Ένα καλό παράδειγμα είναι η Εθνική ομάδα μπάσκετ. Το 2017 στο Eurobasket η Εθνική ομάδα είχε αρκετά προβλήματα με την αποχώρηση του Αντετοκουμπο. Ξαφνικά η ομάδα έχασε τον ρυθμό της και ήρθαν απανωτές ήττες.  Το αποτέλεσμα ήταν μια θύελλα αντιδράσεων από τον κόσμο: «Να φύγουν οι παίχτες και να μην ξαναπαίξουν μπάσκετ» μέχρι «Ντροπιάζεται την χώρα».

Ξεχνάμε όμως ότι είναι ένα παιχνίδι.

Και όλα μπορούν να συμβούν. Δεν ντροπιάζουν κανέναν οι παίχτες, πόσο μάλλον εμάς. Επειδή όμως νιώθουμε ότι η Εθνική ομάδα είμαστε εμείς, θέλουμε να την βλέπουμε να κερδίζει πάντα πάση θυσία.

Αυτό πολλές φορές συμβαίνει και με μεμονωμένα άτομα. Όταν συμπαθούμε κάποιον και δεχτεί επίθεση τότε αναλαμβάνουμε δικηγορικά καθήκοντα και επιθετόμαστε σ΄ αυτό που κάνει την επίθεση για να προστατεύσουμε και να υποστηρίξουμε τον άνθρωπο που ταυτιζόμαστε (δεν μιλάω για τις περιπτώσεις που γίνεται συζήτηση με επιχειρήματα).

3.Δύσκολη ημέρα

Πολλοί άνθρωποι μπορεί να πέρασαν μία δύσκολη μέρα και θέλουν να ξεδώσουν. Οπότε σερφάρουν στο διαδίκτυο, μέχρι να βρουν κάτι που θα τους τραβήξει την προσοχή ώστε ν’ αρχίσουν την κριτική με μοναδικό σκοπό να βγάλουν την αρνητική τους ενέργεια.

Το διαδίκτυο και η ανωνυμία τους δίνει αυτή την δυνατότητα. Έξω στον κόσμο δεν θα μπορούσαν να βρουν τον οποιοδήποτε και να τον βρίσουν—γιατί υπάρχει και ο κίνδυνος να φας καμία ανάποδη.

Το αστείο είναι ότι αν συναντήσουν όλους αυτούς που κατηγορούν, στον δρόμο, θα τους χαιρετήσουν σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.

Είναι εύκολο να αναλύεις και να κριτικάρεις την δουλειά άλλων ανθρώπων. Είναι δύσκολο να δημιουργείς και να εκτίθεσαι μέσω της δουλείας σου. Αν δεν μπορείς να συνεισφέρεις στο να γίνει καλύτερη η δουλεία των άλλων τότε η γνώμη σου είναι άχρηστη.

Όπως λέει και η Brene Brown:

“If you’re not in the arena getting your butt kicked too, I’m not interested in your feedback.”


Newsletter Subscribe
Κάνε εγγραφή στο Newsletter, ώστε να λαμβάνεις τα τελευταία άρθρα άλλα και προτάσεις βιβλίων.
Όχι Spam. Η διεύθυνση email, δεν μοιράζεται με τρίτους και χρησιμοποιείτε αποκλειστικά για το newsletter.