Τις τελευταίες μέρες επικρατεί ένα χάος σχετικά με την συμφωνία των Πρεσπών που πέρασε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η συζήτηση έχει ξεφύγει από την συμφωνία και έχει μετατραπεί σ’ ένα debate αριστεράς-δεξιάς. Καταλήγουμε τελικά να μην κάνουμε διάλογο αλλά να λέμε ανοησίες ο ένας στον άλλον για να μπορέσουμε να υπερασπιστούμε τις θέσεις μας.

Δεν θα έγραφα ένα κείμενο για την συμφωνία, για τον απλούστατο λόγο ότι έχουν ειπωθεί, όλα όσα θα μπορούσαν να ειπωθούν και από τις δύο μεριές. Αυτό που με εξόργισε όμως είναι η προσπάθεια την κυβέρνησης να υποτιμήσει όσους διαφωνούν με την συμφωνία και να τους ονομάσει ακροδεξιούς.

Κι ‘αυτό είναι το κερασάκι στην τούρτα.

Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό το φαινόμενο σε αυτή την χώρα—με τον Σαμαρά τα ίδια βλέπαμε—αλλά πλέον η κατάσταση έχει ξεφύγει. Αυτό που με τσαντίζει αφάνταστα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μετατρέψει, εν γνώση του, την συμφωνία σε μάχη μεταξύ αριστερών και δεξιών.

Ακούω για το όνομα αλλά κανείς δεν μιλάει για την ίδια την συμφωνία: ένα κείμενο 20 σελίδων και στο τι αναφέρεται. Γιατί υπάρχουν κάποια άρθρα μέσα στην συμφωνία τα οποία δεν ξέρουμε γιατί έχουν μπει και που αποσκοπούν. Ένα από αυτά είναι το άρθρο 13:

«Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το γεγονός ότι το δεύτερο Συμβαλλόμενο Μέρος είναι περίκλειστο κράτος, τα Συμβαλλόμενα Μέρη θα καθοδηγούνται από τις σχετικές προβλέψεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας που θα έχουν και πρακτική εφαρμογή αλλά θα εφαρμόζονται και όταν θα συνομολογούνται συμφωνίες που αναφέρονται στο Άρθρο 18 της παρούσας Συμφωνίας».

Οπότε καλό είναι να κάνουμε κριτική σε όλη την συμφωνία και όχι μόνο στο όνομα.

Δεν αναλύω αν η ονομασία “Βόρεια Μακεδονία” είναι σωστή ή λάθος. Διάβασε, ερεύνησε και δημιούργησε την δική σου άποψη. Αυτό που αναλύω παρακάτω είναι ποιος θέλει να περάσει αυτή την συμφωνία και με ποιον τρόπο.

Η Αρχή

Το 2015 η υπομονή του κόσμου είχε αρχίσει να εξαντλείται. Η στρατηγική του Σαμαρά είχε αρχίζει να κουράζει, οι υποσχέσεις είχαν πάει στο βρόντο αλλά το χειρότερο ήταν η υπεροψία που έδειχνε. Το μόνο κόμμα που έδειχνε ότι ήθελε, και είχε την δυναμική, να μας βγάλει από το πηγάδι ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιστεκόταν στην λογική των μνημονίων και τασσόταν υπέρ του λαού. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: ο λαός δεν αντέχει άλλο την εξαθλίωση, η μεσαία τάξη, που καταστεφόταν, δεν αντέχει άλλο το φορτίο και πρέπει η χώρα ν’ αλλάξει στρατηγική.

Έτσι τον Ιανουάριο του 2015, στις βουλευτικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποσπάει το 36,34%.

Η ιστορία πήρε άσχημη τροπή όταν ο Τσίπρας ανακοίνωσε ότι θα κάνει δημοψήφισμα σχετικά με το αν ο Ελληνικός λαός συμφωνεί με το σχέδιο συμφωνίας που κατέθεσε η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το ερώτημα όμως μετατράπηκε (και υπονοούσε) αν θέλουμε να είμαστε στην ευρωπαϊκή ένωση. Τελικά μετά από ανατροπή επικράτησε το 61.31% όπου ήταν κατά της συμφωνίας. Δεν ξέρω πως το πήραν οι περισσότεροι αλλά το μήνυμα που προέκυψε από το δημοψήφισμα είναι ότι ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλο τα μέτρα που είχαν παρθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και αρνείται να συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο.

Εδώ συνέβησαν μερικά περίεργα πράγματα:

  • Την ημέρα της ανακοίνωσης του αποτελέσματος παραιτήθηκε ο υπουργός οικονομίας Γιάννης Βαρουφάκης.
  • Γιατί έκανε δημοψήφισμα αφού τελικά στην περιβόητη 18ωρη διαπραγμάτευση δέχτηκε τα μέτρα;
  • Μετά τις διαπραγματεύσεις διαφοροποιήθηκαν από το κόμμα 46 βουλευτές οι οποίοι ήταν κατά της συμφωνίας.

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, πέρασε την συμφωνία στην βουλή με την βοήθεια της Νέας Δημοκρατίας και έκανε εκλογές τον Σεπτέμβρη του 2015 κερδίζοντας πάλι τις εκλογές κάνοντας συγκυβέρνηση με τον Καμμένο.

Από τότε έχουν αλλάξει και έχουν γίνει πολλά.

Πριν συνεχίσεις, παρακάτω, έχε στο μυαλό σου δύο πράγματα:


Το άσπρο που είναι μαύρο και το μαύρο που είναι άσπρο

10 χρόνια μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου ο Αλέξης Τσίπρας και ο Καμμένος οργάνωσαν στο Ζάππειο ένα πάρτι για να γιορτάσουν την έξοδο από τα μνημόνια. Έτσι, γιατί μπορούσαν.

Σε αυτό το «πάρτι», ο Τσίπρας αποφάσισε να φορέσει γραβάτα—που του είχε δώσει ο Ζάεφ—και να κάνει μια φοβερή ομιλία για την έξοδο από τα μνημόνια. Κι’ από κάτω να ζητωκραυγάζουν οι βουλευτές του για αυτή την μεγάλη νίκη.

Περνάμε καλά και αυτό βγαίνει προς τα έξω…

Οκ, μπορεί να είμαι ο τρελός της φάσης, αλλά μήπως πήραν κανένα μανιτάρι;

Μήπως έχουμε πάρει εμείς κανένα μανιτάρι;

Νιώθω ότι είμαι σε ένα άλλο σύμπαν που όλα είναι αντίθετα: η μέρα είναι νύχτα, το άσπρο έχει γίνει μαύρο, τα ποντίκια κυνηγάνε γάτες.

Αν ήμουν εξωγήινος και προσγειωνόμουν με τον διαστημόπλοιο μου στην Ελλάδα και έβλεπα το σόου στο Ζάππειο θα νόμιζα ότι ανέβηκε ο βασικός μισθός, μειώθηκε η ανεργία, ανέβηκαν οι συντάξεις, μπήκαν λεφτά στην αγορά, καταργήθηκε ο ΕΝΦΙΑ, κάναμε ΑΟΖ και ο Τσίπρας είναι ο ηγέτης της Ευρώπης.

Έξοδος από τα μνημόνια; Που θα βγαίναμε έτσι κι αλλιώς, μάλιστα πιο νωρίς αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε χάσει εκείνο το εξάμηνο. Βγήκαμε από τα μνημόνια και πάμε στις αγορές. Ε, και; Κατέβηκε το χρέος; Όχι. Μειώθηκε η ανεργία; Όχι. Ανέβηκε το βιωτικό επίπεδο; Όχι. Άλλαξε η καθημερινότητα του Έλληνα; Όχι.

Ο Τσίπρας έκανε—και κάνει—αυτά τα οποία κατηγορούσε την Κυβέρνηση Σαμαρά.

Αλλά για να είμαστε σωστοί, είναι ο κ. Τσίπρας που έχει αναιρέσει ότι είχε πει:

Από το Go back madame Merkel έως ότι η συμφωνία δεν είναι βιώσιμη. Όταν έκραζε τον Tramp λέγοντας οτι θα είναι τρομακτικό αν βρει Πρόεδρος—φοβερή εξωτερική πολιτική—και μετά τον επισκέφθηκε στον Λευκό Οίκο. Όταν έλεγε ότι πρέπει να καταργηθούν τα χημικά άλλα τα χρησιμοποίησε στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία. Όταν έλεγε ότι σκίζει τα μνημόνια αλλά τελικά ψήφισε ένα. Όταν έλεγε ότι στην θητεία δεν θα γίνουν πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας.

Και δεν είναι μόνο αυτά. Μέσα σε όλη αυτή την τετραετία έχουν γίνει τραγικά πράγματα. Είναι και οι φωτιές στο Μάτι με 100 νεκρούς. Το βράδυ ενώ ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ προειδοποιούσε για μεγάλη φωτιά, ο ΣΥΡΙΖΑ έβγαζε ανακοινώσεις κατά του ΣΚΑΙ. Εκείνο το βράδυ ο Τσίπρας επισκέφθηκε το κέντρο ελέγχου, μπροστά στις κάμερες, για να παίξει επικοινωνιακό παιχνίδι ενώ ήξεραν ότι υπάρχουν νεκροί. Είναι όλος ο επικοινωνιακός χειρισμός και η υπεροψία που έδειξε η κυβέρνηση χωρίς να πάρει καμία ευθύνη για το φονικό συμβάν.

Είναι η ανακοίνωση του Νίκου Φίλη ότι δεν υπήρξε γενοκτονία των ποντίων αλλά εθνοκάθαρση1.

Είναι οι ψεύτικες υπογραφές κάποιων καλλιτεχνών υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Είναι ότι ακύρωσε το δημοψήφισμα του 2015, που ο ίδιος επέλεξε.

Είναι ότι το άσπρο γίνεται μαύρο και το μαύρο γίνεται άσπρο.

Η ελληνική βουλή το 2019

Από όλα τα παραπάνω μπορούμε να καταλάβουμε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει στρατηγική ούτε όραμα για το μέλλον. Ακριβώς εκεί είναι όλο το πρόβλημα: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία στρατηγική—ας είναι και λανθασμένη. Χρησιμοποιεί επικοινωνιακές τακτικές και δεν μένει στη ουσία. Από την αρχή της εκλογής του μέχρι σήμερα δεν ξέρει τι κάνει. Το αποκορύφωμα όμως είναι η συμφωνία των Πρεσπών. Δεν είναι μόνο η ίδια η συμφωνία το πρόβλημα άλλα ότι προσπαθούν να μετατρέψουν το debate σε αριστερά-δεξιά.

Είναι πολύ προκλητικό από μία κυβέρνηση να παίζει τέτοια χαρτιά και να προωθεί το διαμελισμό μίας κοινωνίας για να περάσει αυτό που θέλει. Είναι πολύ προκλητικό να βγαίνεις και να λες ότι μαζεύτηκαν 17.000 70.000 ακροδεξιοί, χωρίς μυαλό κατά της συμφωνίας των Πρεσπών. Είναι πολύ προκλητικό να υπονοείς ότι όποιος είναι κατά της συμφωνίας είναι ακροδεξιός.

17.000 70.000 Ανεγέφαλοι ακροδεξιοι—σύμφωνα με τον Τσίπρα

Είναι πολύ προκλητικό να μην έχεις κάνει τίποτα από όλα αυτά που υποσχέθηκες—και γι’ αυτό τον λόγο εκλέχθηκες—και να προσπαθείς να περάσεις μια συμφωνία που μεγάλη μερίδα του κόσμου δεν θέλει.

Είναι πολύ προκλητικό να μην πηγαίνεις σε δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο ίδιος λαός τι θέλει, όταν την ίδια ώρα τα Σκόπια το έκαναν.

Είναι πολύ προκλητικό να περνάς μία συμφωνία, χωρίς να βγαίνουν τα κουκιά, με βουλευτές από άλλα κόμματα που θέλουν να ενταχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ για να ξαναβγούν.

Είναι ξεδιάντροπο να προσπαθείς να χωρίσεις έναν λαό παίζοντας το παιχνίδι του εμφυλίου, αριστεράς-δεξιάς.

Ο Τσίπρας «έπαθε» Σαμαρά και περνάει συμφωνίες που η δεξιά μόνο στα όνειρα της βλέπει.

Το θέμα δεν είναι αν συμφωνούμε με αυτά που έλεγε ή με αυτά που λέει, το θέμα είναι ότι δεν τήρησε αυτά που έλεγε. Και όταν ένας άνθρωπος δεν τηρεί αυτά που λέει τότε πως μπορούμε να τον εμπιστευθούμε για την επίλυση του μακεδονικού—είτε συμφωνούμε, είτε διαφωνούμε.


Η Αρχή του Τέλους

Μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, ανέλαβε χρέη Πρωθυπουργού ο Κώστας Σημίτης. Στο 6ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έπρεπε να ψηφίσουν τον νέο πρόεδρο. Υποψήφιοι ήταν ο Κώστας Σημίτης και ο Άκης Τσοχατζόπουλος. Ο Σημίτης όμως απείλησε τους πασόκους ότι αν δεν τον εκλέξουν θα παραιτηθεί από πρωθυπουργός κάτι που σήμαινε εκλογές. Κάπως έτσι βγήκε ο Σημίτης. Σ’ εκείνο το συνέδριο—το πρώτο μετά το θάνατο του Ανδρέα—μίλησε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης2 που θα προφητεύσει, με μαεστρία, τι θα γίνει τα επόμενα 15 χρόνια:

«Αντί η Ελλάδα να κινηθεί με το όραμα που σας έλεγα πριν, φοβάμαι ότι στο τέλος του κύκλου—που θα είναι το 2004; Θα είναι 2010;—τότε θα δούμε ότι αντί γι’ αυτήν την Ελλάδα, που όλοι μιλούν αργά, θα είναι μία Ελλάδα που ονομάζω “τουρκομπαροκ”. Θα είναι δηλαδή μία Ελλάδα, ένα φτωχό, ίσως, και συρρικνωμένο βιλαέτι ή γερμανικό land. Γιατί αν δούμε τις εξελίξεις και την δυναμική που έχει ο Γερμανικός επεκτατισμός, που αργά είδαμε και αναλύσαμε—τότε το μέλλον μας δεν είναι αισιόδοξο».

Και συνεχίζει:

«Μπορεί στο τέλος αυτού του κύκλου να μην είναι η Ελλάδα που θα παρέμβει στα Βαλκάνια, που θα ενσωματώσει την ενδοχώρα, αλλά μπορεί να είναι η ενδοχώρα που θα ενσωματώσει τα άκρα».

Ανατριχιαστικό, δεν νομίζεις; Όλα αυτά το 1996.

Πρόεβλεψε το μέλλον του Ανδρέα Παπανδρέου:

«Το είχα πει και θα το ξαναπώ: δεν πρέπει ο Ανδρέας Παπανδρέου να γίνει “πλυντήριο” των ευθυνών μίας ολόκληρης ηγετικής ομάδας».

Και φυσικά τα συνέδεσε όλα αυτά με το μέλλον του ΠΑΣΟΚ:

«Δεν έχουν συνειδητοποιήσει το εξής: Ότι το ΠΑΣΟΚ στη φύση του, στη ρητορική του προέλευση δεν είναι ένα κόμμα σαν την Νέα δημοκρατία. Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να υπάρξει σαν κόμμα στην παρακμή και να επιβιώνει.

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να υπάρξει γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν διεκδίκησε απλώς έναν ρόλο πολιτικό και ιστορικό. Το ΠΑΣΟΚ ήταν τόσο φορτισμένο στην ίδρυση του, ιδεολογικά-χαρισματικά-ιστορικά. Το ΠΑΣΟΚ διεκδίκησε μία ιστορική αποστολή. Γι’ αυτό λοιπόν είναι ψευδαίσθηση ότι μπορούν να υπάρξουν σαν σχήμα όπως αυτό της Νέα Δημοκρατίας».

Πως ο Χαραμπίδης προφήτευσε το τέλος του ΠΑΣΟΚ και ανέφερε ότι η Νέα Δημοκρατία θα μείνει; Ταξίδεψε στο μέλλον; Είναι μάγος ή προφήτης;

Όχι, απλά είχε καταλάβει που οδηγούμαστε. Ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται προοδευτικό με νέες ιδέες δεν μπορεί ν’ αντέξει αν δεν τις εφαρμόσει. Δεν έχουν σημασία τα λόγια αλλά οι πράξεις. Ο Χαραλαμπίδης ήξερε ότι το ΠΑΣΟΚ άρχισε να χάνει τις αξίες του. Αντίθετα η Νέα Δημοκρατία—και κάθε δεξιό κόμμα—στηρίζεται σε συντηρητικές ιδέες. Ως εκ τούτου έχει σταθερές αξίες και κοινό. Τελικά η Νέα Δημοκρατία ήταν το μόνο κόμμα που άντεξε από τις μνημονιακές πολιτικές.

Έτσι είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει αξίες, αρχή-μέση-τέλος. Δεν έχει όραμα για να προσφέρει στο λαό και στηρίζεται στις καταστάσεις του παρόντος. Ο λόγος που έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 δεν είναι γιατί είχε κάτι ουσιαστικό να προσφέρει—αν και έχασε μεγάλη ιστορική ευκαιρία να αλλάξει την κατάσταση και να βάλει νέες βάσεις—αλλά για να μπορέσει να ανεβάσει το βιοτικό επίπεδο της μεσαίας τάξης που άρχισε να εξαφανίζεται. Δεν κατάφερε να το κάνει και συνέχισε, με επιτυχία, το έργο του Σαμαρά. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια κατάφερε να καταστρέψει τον Καμμενο, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και τώρα πλέον είναι έτοιμο να αυτοκαταστραφεί το ίδιο.

Κανείς δεν έμαθε από την ιστορία.

Ένας Υπερόπτης πάντα κοιτάζει αφ’ υψηλού τα πράγματα και τις καταστάσεις, και φυσικά επειδή κοιτάζει προς τα κάτω, δεν βλέπει από όσα βρίσκονται πάνω από αυτόν.

—C.S. Lewis

Είτε είσαι υπέρ είτε είσαι κατά με την ονομασία των Σκοπίων και την συμφωνία των Πρεσπών, ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει ένα επικίνδυνο και ύπουλο παιχνίδι. Δεν τήρησε το προεκλογικό του πρόγραμμα και ασχολήθηκε με ένα θέμα που κανείς δεν ότι του είπε να αγγίξει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ουσιαστικός αλλά είναι επικοινωνιακός. Δεν προσπαθεί να να κάνει ριζικές αλλαγές αλλά να φτιάξει ένα πέπλο ψευδαισθήσεων υποτιμώντας τους ανθρώπους ώστε να μείνει στην εξουσία.

Μία αριστερή κυβέρνηση δεν ψάχνει διαφορές αλλά κοινά. Δεν αλλάζει την αλήθεια, ούτε παίζει βρώμικα παιχνίδια εξουσίας.

Μια αριστερή κυβέρνηση δεν χωρίζει αλλά ενώνει τον λαό.

Όπως όμως στο δημοψήφισμα του 2015—που φαινόταν ότι η χώρα είναι διχασμένη—έτσι και τώρα ο ελληνικός λαός θα μιλήσει στο τέλος. Γιατί η αλήθεια είναι η μόνη που αντέχει μέσα στο βάθος του χρόνου.


Newsletter Subscribe
Κάνε εγγραφή στο Newsletter, ώστε να λαμβάνεις τα τελευταία άρθρα άλλα και προτάσεις βιβλίων.
Όχι Spam. Η διεύθυνση email, δεν μοιράζεται με τρίτους και χρησιμοποιείτε αποκλειστικά για το newsletter.

Αναφορές

  1. Ο καθένας έχει την άποψη του αλλά το να μιλάς για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα και να εκ φέρεις την συγκεκριμένη θέση—ενώ έχει αναγνωριστεί από την βουλή το 1994—σε δύσκολες εποχές για την χώρα μας, ενώ είσαι υπουργός παιδείας, λέει πολλά.
  2. Από τους καλύτερους πολιτικούς λόγους που έχω ακούσει στη ζωή μου.