Κάτι που είχα παρατηρήσει στο σχολείο. Στα πρώτα τρίμηνα υπήρχαν κάποια παιδιά που διάβαζαν όσο πρέπει για να χτίσουν μία καλή σχέση με τους καθηγητές. Μόλις πέρναγε ο πρώτος καιρός τότε, οι μαθητές αυτοί, μπορούσαν να απολαύσουν όλα τα καλά προνόμια: μία σχολική χρονιά χωρίς να ιδρώνουν πάνω από τα βιβλία, με καλούς βαθμούς και χωρίς την γκρίνια των γονιών τους.

Οι υπόλοιποι από εμάς κάναμε ακριβώς το αντίθετο: τον πρώτο καιρό βαριόμασταν να διαβάσουμε και μόλις έφτανε ο κόμπος στο χτένι, στο τέλος της χρόνιας, προσπαθούσαμε να μαζέψουμε τα αμάζευτα για να φτιάξουμε τους βαθμούς μας.

Πρόσεξε τώρα το παράδοξο: όσο και να διαβάζαμε, στο τέλος της χρονιάς, όσο και καλοί να είχαμε γίνει, μετά από πολύ προσπάθεια, οι βαθμοί θα ανέβαιναν με το σταγονόμετρο. Αν για παράδειγμα ήσουν μαθητής του δέκα για να πας στο δεκαπέντε θα έπρεπε να μοχθήσεις. Αντίθετα οι μαθητές που είχαν ξεκινήσει την χρονιά με το δεξί, όσο και να έπεφτε η απόδοση τους, στο τέλος της χρόνιας, το πολύ πολύ η βαθμολογία τους να κατέβαινε στο δεκατέσσερα. Υπήρχαν καθηγητές που ήταν αντικειμενικοί, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό των καθηγητών έπεφτε σε αυτή την ωραία παγίδα.

Αρκετά έξυπνο θα έλεγα εγώ.

Σκέψου το λίγο. Αυτά τα παιδιά είχαν την ευφυΐα να καταλάβουν πως παίζεται το παιχνίδι στο σχολείο και να δίνουν στους καθηγητές αυτό που ήθελαν. Τον πρώτο καιρό τα έδιναν όλα και έχτιζαν μία καλή εμπιστοσύνη με τους καθηγητές. Δεν τους ενδιέφερε να πάρουν το απουσιολόγιο ή να γλείψουν τους καθηγητές. Όταν στο τέλος τα φόρτωναν όλα στον κόκορα, οι καθηγητές δεν μπορούσαν να μειώσουν τους βαθμούς τους γιατί αισθανόντουσαν ότι είχαν αποτύχει οι ίδιοι1.

Αδικία;

Όχι φίλε μου, αυτό λέγεται προσαρμοστικότητα. Αυτά τα παιδιά ήξεραν ότι για να πάρουν αυτό που θέλουν θα έπρεπε να δώσουν κάτι πίσω. Έδιναν στους καθηγητές και στους γονείς τους αυτό που ήθελαν ώστε να μην τους πρήζουν και να μπορέσουν να κάνουν στην καθημερινότητα τους αυτά που ήθελαν.

Δεν έσπαγαν τους κανόνες, τους κατανοούσαν.

Από την άλλη εμείς, θέλαμε να μην ανοίγουμε βιβλίο, να έχουμε καλούς βαθμούς και να αράζουμε όλη μέρα. Θέλαμε τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη.

Ενώ συναντάμε στην καθημερινότητα μας, τέτοιους ανθρώπους, που παίρνουν αυτό που θέλουν, εμείς αρνούμαστε να μάθουμε πως λειτουργεί το παιχνίδι και κλαιγόμαστε που δεν πραγματοποιούνται οι επιθυμίες μας. Οι προσδοκίες μας πέφτουν στο κενό και η ζωή δεν μας τα φέρνει έτσι όπως τα πλάσαμε στο όμορφο μυαλουδάκι μας.

Έχουμε μάθει να υπακούμε συγκεκριμένους κανόνες με την πεποίθηση ότι η ζωή θα μας ανταμείψει. Αλλά η ζωή προφανώς δεν νοιάζεται.

Όταν, τελικά, τα πράγματα δεν έρχονται έτσι όπως τα θέλουμε τότε ξεκινάει η αυτολύπηση. Κλαιγόμαστε για την ατυχία μας και για την δύσκολη ζωή μας. Γιατί η ζωή σε άλλους τους στρώνει το κόκκινο χαλί και εμάς μας γαμάει.

Μπουχουχού

Η ζωή δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή. Ούτε δίκαιη ούτε άδικη. Η ζωή είναι αυτή που είναι.

Δεν μας καταστρέφει η ζωή αλλά οι προσδοκίες που έχουμε χτίσει γύρω από αυτή και τους ανθρώπους. Φτάνουμε στο σημείο να θεωρούμε αυτές τις προσδοκίες παγκόσμιους κανόνες, που πρέπει όλοι να ακολουθούν.

Πιστεύουμε ότι, όλοι οι άνθρωποι, πρέπει να μας αγαπάνε άνευ όρων, να μας σέβονται, να μας φέρονται καλά, να μας καταλαβαίνουν, να μας εκτιμούν.

«Για τον θεό είναι όλα ωραία και αγαθά και δίκαια, ενώ οι άνθρωποι άλλα τα θεωρούν άδικα και άλλα δίκαια».

Ηράκλειτος

Κανείς δεν θα σου δώσει αυτό που θέλεις επειδή είσαι… εσύ.

Οι άνθρωποι, στην πραγματικότητα, δεν ενδιαφέρονται για το αν είμαστε έξυπνοι, παραγωγικοί, καλοί άνθρωποι ή έχουμε γνώσεις. Ενδιαφέρονται για το τι μπορούμε να τους προσφέρουμε και τι επίδραση θα έχουμε πάνω τους. Πως θα βρούμε λύση στα προβλήματα τους και πως θα έρθουμε σε επαφή με τις ανάγκες τους. Αυτό ισχύει σε φιλικό, επαγγελματικό ή ερωτικό επίπεδο.

Κανείς ποτέ δεν μπήκε σε μαγαζί κινητής τηλεφωνίας και είπε: «Οι μηχανικοί στη Samsung είναι καλά και έξυπνα παιδιά, ας αγοράσουμε το καλύτερο samsung κινητό που υπάρχει, για να τους δείξουμε την εκτίμηση μας».

Κανείς. Ποτέ.

Δεν εννοώ ότι οι άνθρωποι είμαστε εγωιστές, που είμαστε, και δεν πιστεύουμε στην ανιδιοτέλεια.

Αυτό που λέω είναι, ότι για να είσαι με έναν άνθρωπο πρέπει να βρεις κάτι που θα σου προσφέρει. Για κάθε άνθρωπο αυτό είναι διαφορετικό. Κάποιος μπορεί να κάνει παρέα με έναν άλλον γιατί κάνουν ωραίες συζητήσεις και του ακονίζει το μυαλό. Κάποιος άλλος μπορεί να κάνει παρέα με έναν άλλον γιατί του τονώνει το ναρκισσισμό.

Διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικά λύσεις.

Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να σε βοηθήσει ή να ασχοληθεί με την πάρτη σου. Όπως αντίστοιχα δεν είσαι υποχρεωμένος κι’ εσύ.

Όταν λοιπόν έχουμε χτίσει στο μυαλό μας, διάφορα σενάρια, που μας τα καταστρέφει η ίδια η ζωή, τότε αρχίζουμε την γκρίνια και ρίχνουμε την ευθύνη στην κακή μας τύχη. Θυμώνουμε και τελικά φτάνουμε στην αυτολύπηση—θυματοποιώντας τον εαυτό μας.

Αν είχα τα λεφτά του τάδε θα άνοιγα επιχείρηση.
Αν δεν είχα παιδιά θα μπορούσα να βρω χρόνο για τον εαυτό μου
Αν δεν χρωστούσα στην τράπεζα, δεν θα δούλευα για κανένα μαλάκα.
Αν είχα περάσει στη σχολή που ήθελα θα είχα καλύτερη δουλειά.

Αν, αν, αν, αν…

Κοιτάμε τι μας λείπει και όχι τι έχουμε. Δεν βλέπουμε ότι έχουμε την υγεία μας, ένα πιάτο φαγητό, κάποιες γνώσεις, τους φίλους μας. Την ίδια μας τη ζωή.

Δεν είναι ότι είμαστε ηλίθιοι και δεν τα βλέπουμε όλα αυτά. Απλά φοβόμαστε να πάρουμε τις ευθύνες μας.

Αυτό είναι η αυτολύπηση, μία καλή δικαιολογία για να μην δράσουμε. Όπως επίσης μία καλή ευκαιρία να το παίξουμε Drama Queen και να πέσουν όλα τα φώτα πάνω μας.

Υπάρχουν δύο τρόποι αυτολύπησης: η φανερή και η ύπουλη.

Η φανερή είναι η κλασική που ξέρουμε όλοι: είναι οι άνθρωποι που γκρινιάζουν όλη την ώρα για ό,τι τους συμβαίνει στη ζωή τους. Όλοι έχουν συνωμοτήσει εναντίον τους. Τα παιδιά τους, οι γονείς τους, οι φίλοι τους. Όλα τους φταίνε.

Μία γνωστή μου παντρεύτηκε και έκανε παιδιά. Είχε μία καλή δουλειά, με ευέλικτες ώρες και είχε την δυνατότητα να δουλέψει από το σπίτι της. Επειδή όμως άρχισε να κουράζεται από δουλειά-παιδιά-σπίτι-δουλειά άρχισε να κατηγορεί και να κρίνει άλλους γονείς για τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Γκρίνιαζε που δούλευε τόσες ώρες και έπρεπε να πάει σπίτι να προσέχει τα παιδιά της. Μουρμούραγε ότι δεν την βοηθάει κανείς—ο άντρας της είχε γίνει χαλί να τον πατήσεις—και θεωρούσε ότι όλοι οι άλλοι έχουν μία ακούραστη ζωή. Κατηγορούσε τους φίλους της ότι δεν την κατανοούσαν και έπρεπε να κάνουν παιδιά για να την καταλάβουν.

Μετέφερε τον δικό της θυμό για τις επιλογές που έκανε στη ζωή της—και τις έκανε μόνη της, κανείς δεν της έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο—στους άλλους ανθρώπους σε σημείο που έγινε τοξική και όπως καταλαβαίνεις οι φίλοι της άρχισαν να την κάνουν πέρα.

Η ύπουλη είναι ίσως χειρότερη γιατί δεν τη καταλαβαίνεις: είναι οι άνθρωποι που παραδέχονται μερικά πράγματα και καταλαβαίνουν ότι έχουν ευθύνες αλλά έμμεσα τις ρίχνουν αλλού.

Εντάξει πέρασα το STOP αλλά ο άλλος έτρεχε με 100, και όπως έχει κάποιος σοφός ό,τι ειπωθεί πριν το «αλλά», δεν μετράει.

Εδώ ανήκω εγώ. Δεν είναι λίγες οι φορές που ενώ παίρνω την ευθύνη για αυτά που κάνω μετά πετάω ένα «αλλά».

Αυτή η λογική είναι ύπουλη γιατί νομίζουμε ότι παίρνουμε τις ευθύνες μας αλλά στο τέλος τις ρίχνουμε σε εξωτερικές καταστάσεις ή σε άλλους ανθρώπους και θεωρούμε τους εαυτούς μας αθώους.

Το πρόβλημα με την αυτολύπηση είναι ότι μας πάει πίσω. Περιμένουμε τον από μηχανή θεό να μας βγάλει από το λήθαργο και να μας γλιτώσει. Κανείς δεν θα σε γλιτώσει, γιατί κανείς δεν νοιάζεται. Γιατί να νοιαστεί κάποιος για εσένα όταν δεν νοιάζεσαι εσύ για τον εαυτό σου;

Πως θα σταματήσουμε την αυτολύπηση

Για να σταματήσουμε να το παίζουμε θύματα πρέπει να πάρουμε την ζωή στα χέρια μας και να μην εξαρτόμαστε από εξωτερικούς παράγοντες.

1. Ευθύνες

Για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας, είμαστε υπεύθυνοι εμείς και μόνο εμείς. Αν το καταλάβουμε αυτό τότε μπορούμε να δούμε τον κόσμο από άλλη οπτική.

Δεν είναι δική σου ευθύνη αν η σερβιτόρα ρίξει τον καφέ πάνω σου, αλλά είναι είναι στην ευθύνη σου αν θα της φωνάξεις ή θα ζητήσεις, ήρεμα, άλλο καφέ.

Δεν είναι δική σου ευθύνη αν κάποιος μιλάει στο κινητό και σου στουκάρει το αμάξι αλλά εξαρτάται από σένα αν θα πάρεις το ρόπαλο και θα τον κυνηγήσεις ή θα επικρατήσει μέσα σου η ψυχραιμία.

Οι αντιδράσεις σου είναι, αποκλειστικά, δική σου ευθύνη.

μάρκος αυρήλιος

2. Προσδοκίες και Προσαρμοστικότητα

Η ζωή δεν είναι μυθιστόρημα, ταινία ή κάποιο σχέδιο που μπορείς να σου πάνε όλα όπως τα θέλεις. Όταν περιμένεις να έρχονται τα πράγματα ακριβώς όπως τα έχεις σχεδιάσει τότε θα απογοητευτείς. Στα καλά όλοι καλοί είμαστε. Όταν τα πράγματα πάνε εκτός σχεδίου—και κάποια στιγμή θα πάνε, αυτό είναι το μόνο σίγουρο—τότε τι θα κάνεις; Ποια θα είναι η αντίδραση σου;

Εκεί πρέπει να μπορείς να αφομοιωθείς με το περιβάλλον σου, να αποδεχθείς τα γεγονότα και να αλλάξεις το σχέδιο σου, αν χρειαστεί.

Δεν πέρασες στη σχολή που ήθελες; Δεν έχει νόημα να κλαίγεσαι. Ποιες είναι οι επιλογές που σου μένουν; Θα ξαναδώσεις εξετάσεις; Θα πας σε μία ιδιωτική σχολή ή θα βγεις στην αγορά εργασίας;

Είσαι σε μία δουλειά που δεν πληρώνουν καλά; Μπορείς να φύγεις; Τι επιλογές έχεις και τι πρέπει να κάνεις για να βρεις δουλειά με καλύτερο μισθό;

Αντί λοιπόν να φέρουμε την πραγματικότητα στα μέτρα μας, προσαρμοζόμαστε για να πετύχουμε τους στόχους που έχουμε θέσει.

Ο Νίκος Σταμπολίδης, καθηγητής αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο Κρήτης, σε συνέντευξη στο Κρήτη Tv θα πει:

«Όταν ξεκίνησα το 1985 δεν έδιναν τόσα χρήματα, όσα εγώ νόμιζα ότι άξιζε η ανασκαφική έρευνα, και είπα: “Έτσι είστε; Παρόλο που δεν μου αρέσει αυτό, θα μπω στην διοίκηση”.

Έγινα λοιπόν το 90-91 πρόεδρος του τμήματος και αναγκαστικά με άκουγαν με διαφορετικό τρόπο, έπρεπε να διεκδικήσω πράγματα. Μετά έγινα κοσμήτορας της φιλοσοφικής σχολής, μπορούσα να διεκδικήσω ακόμα περισσότερα πράγματα. Όχι για κάποιον άλλο λόγο αλλά για την δικαιοσύνη των πραγμάτων».

Αν δεν σπάσεις αυγά ομελέτα δεν κάνεις. Μερικές φορές για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε πρέπει να κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν, δεν είναι στο στυλ μας και δεν μας ενθουσιάζουν2. Για να φτάσουμε στον σκοπό μας πρέπει να κοιτάξουμε το δάσος και όχι το δέντρο.

3. Σταμάτα να συγκρίνεσαι με άλλους

Όταν βλέπουμε κάποιον άλλο άνθρωπο, βλέπουμε μόνο τα καλά, τα αποτελέσματα. Αποφεύγουμε να δούμε ή δεν ξέρουμε τι έχει περάσει αυτός ο άνθρωπος για να φτάσει εκεί που είναι όπως επίσης και το τι προβλήματα έχει αυτή τη στιγμή. Αν γνωρίζαμε την ιστορία του, θα καταλαβαίναμε ότι όλα αυτά που βλέπουμε δεν του ήρθαν ουρανοκατέβατα και έχει παλέψει για να τα αποκτήσει.

Μια συγγραφέας, μετά τον θάνατο της μάνας της, προσπάθησε να ξαναξεκινήσει την ζωή της και να κάνει αυτό που θέλει: να γράψει ένα μυθιστόρημα. Για να τα βγάλει πέρα, δίδασκε αγγλικά στην Πορτογαλία και δούλευε το βιβλίο της στον ελεύθερο της χρόνο.

Εκείνο όμως τον καιρό τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα είχε σχεδιάσει. Χώρισε από τον σύντροφο της, ξέμεινε από δουλειά και πλέον είχε ένα μωρό να θρέψει. Το βιβλίο δεν το είχε ολοκληρώσει. Προσπαθούσε λοιπόν να το τελειώσει τα βράδια. Μόλις τελείωσε το πρώτο προσχέδιο, έστειλε το βιβλίο σε εκδοτικούς οίκους. Τα αποτελέσματα ήταν αποκαρδιωτικά: δώδεκα απορρίψεις. Παρ’ όλα αυτά δεν τα παράτησε.

Κάποια στιγμή ένας εκδότης, το διάβασε και το έδωσε στην κόρη του, η οποία ξετρελάθηκε. Έτσι αποφάσισε να δώσει μία ευκαιρία στη συγγραφέα και να εκδώσει το βιβλίο της.

Το βιβλίο έγινε best seller και ακολούθησαν κι’ άλλα, ώσπου έγινε ταινία.

Η συγγραφές είναι η J.K. Rowling και η σειρά βιβλίων είναι το Harry Potter.

Επιλέγουμε να δούμε τα οικονομικά οφέλη που απέκτησε, την φήμη αλλά δεν βλέπουμε πίσω από τις κουρτίνες: τον επώδυνο χωρισμό της, την κατάθλιψη, ότι δεν είχε λεφτά να πληρώσει ούτε το νοίκι της ή είχε φτάσει σε σημείο να μην μπορεί να ταΐσει τα παιδιά της, τις απορρίψεις, τον πόνο και την αμφισβήτηση. Βλέπουμε μόνο το αποτέλεσμα και όχι το κόστος που ανέλαβε για να φτάσει σ’ αυτό το σημείο που είναι σήμερα(και προφανώς τώρα θα έχει άλλα προβλήματα όπως όλοι μας).

Ερωτευόμαστε μόνο τα αποτελέσματα και όχι την διαδικασία.

Βλέπουμε τον Μέσι και λέμε μακάρι να είχα το ταλέντο του και τα λεφτά του. Είναι μεγάλη πουτανιά εκ μέρους μας να βλέπουμε επιτυχημένους ανθρώπους και να τα ρίχνουμε όλα στο ταλέντο τους ή στην τύχη μειώνοντας τους κόπους τους και τον ιδρώτα που έχουν ρίξει.

Όταν εμείς πίναμε μπύρες μέχρι το πρωί αυτός κοιμόταν για να πάει στην προπόνηση. Όταν εμείς τρώγαμε σουβλάκια και βλέπαμε ταινίες, αυτός έκανε προπονήσεις ή ήταν στο γυμναστήριο. Ούτε βλέπουμε την πίεση από την ομάδα και τους οπαδούς για να παραμείνει στο ίδιο επίπεδο. Δεν βλέπουμε τι γίνεται όταν κλείνουν οι κουρτίνες.

Το να συγκρίνεσαι με άλλους ανθρώπους είναι σπατάλη ενέργειας και δεν σε βγάζει πουθενά, γιατί πολύ απλά κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, όπως και οι ανάγκες του.

4. Δεν είσαι σπέσιαλ

Το ξέρω ότι το απόγευμα που αράζεις, πίνεις το καφεδάκι σου και αγναντεύεις το ταβάνι του δωματίου σου, σκέφτεσαι πόσο γαμάτος είσαι. Ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να κρέμονται από τα χείλη σου γιατί εσύ ξέρεις. Ότι θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη αυτά που λες γιατί γνωρίζεις πράγματα που οι υπόλοιποι ούτε καν έχουν αντιληφθεί. Ότι πρέπει να ακούνε τις συμβουλές σου γιατί έχεις φάει την ζωή με το κουτάλι. Ότι μπορείς να κρίνεις την δουλειά και τον χαρακτήρα των άλλων γιατί εσύ έχεις φτάσει σε άλλο επίπεδο. Ότι τα προβλήματα σου είναι μοναδικά.

Και τσαντίζεσαι όταν οι άνθρωποι δεν σε ακούνε και σε γράφουν στ’ αρχίδια τους3.

i-am-special

Λυπάμαι που θα στο χαλάσω αλλά δεν είσαι κάτι ιδιαίτερο. Νομίζεις ότι είσαι, αλλά δεν είσαι. Οι ιδέες σου δεν είναι τόσο ξεχωριστές, ούτε ο χαρακτήρας σου, ούτε η δουλεία σου, ούτε τα προβλήματα σου.

Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι εκεί έξω που είναι καλύτεροι από σένα σε οποιοδήποτε κομμάτι, όπως επίσης υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μεγαλύτερα προβλήματα από τα δικά σου. Νομίζεις ότι είσαι πολύ καλός για να κάνεις μικροδουλειές, πολύ γαμάτος για να σηκώσεις το τηλέφωνο σου, πολύ σοφός για να ακούσεις γνώμες και συμβουλές άλλων ανθρώπων.

Είσαι διαφορετικός, όπως όλοι είμαστε και μπορείς να βάλεις το λιθαράκι σου σε αυτό που λέμε ζωή. Αυτό όμως δεν σε κάνει καλύτερο από τους άλλους ή ξεχωριστό.

Όταν αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας και τις πεποιθήσεις μας τότε μπορούμε δούμε αλλιώς τη ζωή και να κατανοήσουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε μόνο ότι είναι στο χέρι μας:

Αν είσαι σε μία σχέση που θεωρείς ότι ο σύντροφος σου δεν ενδιαφέρεται για σένα τότε δεν μπορείς να του αλλάξεις τα μυαλά. Μπορείς όμως να βάλεις τα όρια σου ή να φύγεις από την σχέση.

Αν είσαι σε μία δουλειά που ο εργοδότης σου δεν σε εκτιμάει και σου μιλάει άσχημα, δεν μπορείς να τον κάνεις να σε σεβαστεί με το ζόρι. Μπορείς όμως να φύγεις και να βρεις άλλη δουλειά.

Δεν μπορείς να αλλάξεις τους γονείς-παιδιά σου, αλλά μπορείς να επιλέξεις αν θα τους κόψεις από την ζωή σου ή θα τους αποδεχθείς έτσι όπως είναι.

Δεν είσαι υπεύθυνος για το τι σου έρχεται στη ζωή, γιατί δεν είναι στο χέρι σου, αλλά είσαι υπεύθυνος στο πως αντιδράς σε όλα αυτά που σου συμβαίνουν.

Αυτή η πεποίθηση μας δίνει τεράστια δύναμη.

Τα Χριστούγεννα του 1966 ο Harry Browne αποφάσισε να κάνει ένα διαφορετικό δώρο στην κόρη του. Έτσι της έγραψε ένα γράμμα:

«Είναι Χριστούγεννα και έχω το κλασικό πρόβλημα που δεν ξέρω τι να σου αγοράσω. Είμαι σίγουρος ότι θα σου άρεσαν διάφορα πράγματα όπως βιβλία, παιχνίδια και ρούχα.

Αλλά είμαι πολύ εγωιστής. Θέλω να σου δώσω κάτι που θα σου μείνει σε όλη σου τη ζωή. Θέλω να σου προσφέρω ένα δώρο που θα με φέρνει στη μνήμη σου κάθε Χριστούγεννα.

Αν ήταν να σου πω ένα πράγμα, θα ήταν μια απλή αλήθεια που έκανα χρόνια να  μάθω. Αν την μάθεις μπορεί να εμπλουτίσεις την ζωή με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Και μπορεί να σε γλιτώσει από πολλά προβλήματα που έχουν πληγώσει τους ανθρώπους και κανένας δεν έχει μάθει.

Η αλήθεια είναι αυτή: Κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα4».


Newsletter Subscribe
Κάνε εγγραφή στο Newsletter, ώστε να λαμβάνεις τα τελευταία άρθρα άλλα και προτάσεις βιβλίων.
Όχι Spam. Η διεύθυνση email, δεν μοιράζεται με τρίτους και χρησιμοποιείτε αποκλειστικά για το newsletter.

Αναφορές

  1. Μου έχει τύχει σε διαγώνισμα καλή μαθήτρια να κάνει σκονάκι και η φιλόλογος να κάνει τα στραβά μάτια, γιατί θεωρούσε πως αν την πιάσει είναι σαν να αποτυγχάνει η ίδια
  2. Δεν εννοώ να κάνουμε παρανομίες ή να πατήσουμε επί πτωμάτων για να καταφέρουμε αυτό που θέλουμε
  3. Συγνώμη για την γλώσσα μου, αγαπητέ αναγνώστη, δοκίμασα να γράψω «στα παλιά τους τα παπούτσια» αλλά ήταν άσχημο. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, δεν χρωστάω καμία εξήγηση για το τι λεξιλόγιο θα χρησιμοποιήσω στο κείμενο μου.
  4. Το γράμμα έχει γίνει viral στο διαδίκτυο. Harry Browne. (1966). A Gift for My Daughter